Włodzimierz Kamiński
Biografia
Włodzimierz Kamiński urodził się 12 stycznia 1930 roku w Gnieźnie. Podczas II wojny światowej został przesiedlony wraz z rodziną do Krakowa; jego ojciec trafił do KL Auschwitz w 1943 roku, a Kamiński musiał podjąć pracę fizyczną. Po zakończeniu wojny ukończył szkołę powszechną, w 1945 roku podjął naukę w gimnazjum w Dębowcu, a po powrocie ojca do niewoli wyjechał z rodziną do Szczecina, gdzie uczęszczał do liceum i szkoły muzycznej.
Po uzyskaniu matury wyjechał do Poznania. W latach 1950–1954 studiował muzykologię na Uniwersytecie Poznańskim, gdzie w 1962 roku uzyskał doktorat na podstawie dysertacji napisana pod kierunkiem Hieronima Feichty pt. Główne problemy kształtowania i rozwoju instrumentarium muzycznego w Polsce. Od 1951 roku zatrudniony był w Dziale Instrumentów Muzycznych Muzeum Narodowego w Poznaniu. W latach 1961–1991 był kustoszem i kierownikiem, a od 1975 roku także kuratorem Muzeum Instrumentów Muzycznych w Poznaniu.
Odbył podróże badawcze do Chin (1965), Mongolii (1971) i ZSRR (1972). Był współorganizatorem Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego (od 1952) oraz Międzynarodowego Konkursu Lutniczego im. Henryka Wieniawskiego (od 1957). W 1960 roku zreorganizował poznański Zespół Muzyki Dawnej, od 1962 roku występujący pod nazwą Collegium Musicorum Posnaniensium, grający na autentycznych instrumentach dawnych ze zbiorów muzealnych, koncertujący w kraju i za granicą, dokonujący nagrań radiowych i płytowych. Od 1964 roku był prezesem Związku Polskich Artystów Lutników. W 1973 roku założył sekcję lutnictwa w poznańskim Liceum Muzycznym, a od 1978 roku prowadził sekcję lutnictwa artystycznego przy Katedrze Instrumentów Smyczkowych i Kameralistyki Akademii Muzycznej w Poznaniu.
Od 1974 roku wykładał w Zakładzie Muzykologii Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Poznańskiego, od 1978 roku był także wykładowcą poznańskiej Akademii Muzycznej. W 1991 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1992 roku tytuł profesora. Zajmował się polskim instrumentarium muzycznym oraz historią i teorią sztuki lutniczej; opublikował około 200 prac naukowych i wygłosił około 60 referatów na konferencjach lutniczych i muzykologicznych. Był autorem prac Skrzypce polskie (Kraków 1969), Instrumenty muzyczne na ziemiach polskich (Kraków 1971) i Lutnictwo (wspólnie z Józefem Świrkiem, Kraków 1972). Współpracował z radiem i telewizją oraz był konsultantem naukowym filmów Krzyżacy i Kazimierz Wielki. Zasiadał w jury Międzynarodowego Konkursu Lutniczego im. Henryka Wieniawskiego w latach 1972–1991.
Za swoją działalność został wyróżniony Krzyżem Kawalerskim (1980) i Krzyżem Oficerskim (1986) Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnym (1968) i Złotym (1975) Krzyżem Zasług oraz Odznaką Zasłużony Działacz Kultury (1966). Otrzymał nagrodę miasta Poznania w dziedzinie upowszechniania kultury (1974), Medal za Ochronę Zabytków w Województwie Poznańskim (1987) i Złotą Odznakę za Opiekę nad Zabytkami (1988).