Tadeusz Władysław Hermann
Biografia
Tadeusz Władysław Hermann urodził się 13 czerwca 1937 roku w Gnieźnie. Studiował na Uniwersytecie Medycznym im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, a w 1960 roku został absolwentem tej uczelni na podstawie pracy magisterskiej pt. „Ocena fizyko-chemiczna podstaw maściowych zawierających oleje silikonowe”.
Po studiach został pracownikiem Katedry i Zakładu Chemii Farmaceutycznej AMP. Hermann miał istotny wkład w rozwój współpracy naukowej i dydaktycznej pomiędzy AMP a Gdańskim Uniwersytetem Medycznym. Należy do pionierów wprowadzenia farmakokinetyki do programów studiów farmaceutycznych oraz był przedstawicielem nauk farmaceutycznych w ramach farmacji fizycznej. W trakcie swojej pracy opublikował 148 oryginalnych prac badawczych oraz był autorem lub współautorem 8 podręczników i skryptów.
W karierze akademickiej kolejno pełnił funkcje: asystenta (1960–1963), starszego asystenta (1963–1969), adiunta (od 1969), doktora nauk farmaceutycznych w 1977 na podstawie rozprawy „Kinetyka procesu samoutleniania chlorowodorku papaweryny w roztworach wodnych”, habilitację w 1979 („Modelowy program chemicznych badań trwałości leków na przykładzie allobarbitalu”), a następnie docenta (od 1979). Od 1980 kierował Zakładem Chemii Fizycznej AMP do przejścia na emeryturę w 2017 roku. W 1989 został profesorem nadzwyczajnym nauk farmaceutycznych, a w 1994 profesorem zwyczajnym.
W latach 1984–1987 był prodziekanem AMP, w latach 1987–1993 dwukrotnie sprawował funkcję dziekana, a w latach 1993–1999 pełnił funkcję prorektora AMP. W latach 2001–2002 był członkiem Komisji Akredytacyjnej Uczelni Medycznych przy Konferencji Rektorów Uczelni Medycznych. Od 1980 do 1995 pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Chemii Analitycznej Komitetu Nauk o Leku PAN; od 1984 do 1997 był członkiem Komitetu Nauk o Leku, a od 2001 członkiem Komitetu Terapii i Nauk o Leku. W latach 1993–2009 pełnił funkcję prorektora ds. nauki i współpracy z zagranicą, a w 1997–2003 był przewodniczącym Zespołu Nauk Fizykochemicznych Komisji Farmakopei Polskiej. W 2011 roku został doktorem honoris causa; od 2011 roku jego nazwisko widnieje na tablicy pamiątkowej honorowych profesorów GUMed.
Odznaczenia i wyróżnienia obejmują m.in. Złoty Krzyż Zasługi (1981), Odznakę „Za Zasługi w Rozwoju Województwa Poznańskiego” (1983), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1988), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1999), oraz Medal Komisji Edukacji Narodowej (2005).