Piotr Kamka
Biografia
Piotr Kamka urodził się 7 listopada 1891 roku w Gnieźnie jako syn Ludwika i Krystyny z Kierczyńskich. Był absolwentem szkoły powszechnej.
W 1914 roku został wcielony do armii niemieckiej i walczył na frontach I wojny światowej. Jesienią 1918 wrócił do rodzinnego Gniezna.
W styczniu 1919 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. W szeregu I batalionu saperów wielkopolskich walczył w powstaniu wielkopolskim na froncie północnym i południowym. Od lutego 1920, będąc dowódcą 1 kompanii XVII batalionu saperów w stopniu podporucznika, brał udział w walkach na froncie polsko-bolszewickim. Podczas lipcowych walk odwrotowych odparł atak nieprzyjaciela nad Niemnem, a następnego dnia kontynuował działania pod miasteczkiem Wołpy. Zginął podczas kolejnego ataku. Za czyny bojowe został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (nr 5543); pośmiertnie awansowano go na porucznika.
Ordery i odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 5543).