Melchior Józef Wierzbicki
Biografia
Urodził się 4 lipca 1867 roku w Gnieźnie jako syn Władysława, kupca, i Anieli z Poklateckich. Po ukończeniu gimnazjum w Gnieźnie studiował prawo na Uniwersytecie Wrocławskim, a po krótkiej praktyce adwokackiej w Gnieźnie przeniósł się w 1896 roku do Bydgoszczy, gdzie otworzył kancelarię adwokacką i notarialną. Stał się obrońcą prawnym działaczy polskich przed sądami niemieckimi. W 1917 roku został mianowany radcą sprawiedliwości.
Był organizatorem i sekretarzem Komitetu Pomocy Naukowej im. K. Marcinkowskiego, aktywnie działał w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół” Bydgoszcz I. Przez lata był członkiem Dozoru Kościelnego przy bydgoskiej farze. Przyczynił się do założenia i utrzymania polskiego „Dziennika Bydgoskiego”. Od ok. 1916 roku był członkiem zwyczajnym Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Jego działalność narodowa była przedmiotem śledzenia przez policję pruską.
Od lutego 1914 roku był w radzie nadzorczej Banku Dyskontowego; w 1916 wszedł w skład polskiego Tajnego Międzypartyjnego Komitetu Obywatelskiego i od 1918 r. kierował nim wspólnie z dr Janem Bizielem. W grudniu 1918 roku był delegatem na Polski Sejm Dzielnicowy w Poznaniu, a latem 1919 r. stanął na czele Podkomisariatu Naczelnej Rady Ludowej na Obwód Nadnotecki w Bydgoszczy, reprezentując go w rokowaniach polsko-niemieckich w Berlinie. Pod koniec 1919 r. pełnił funkcję delegata polskiego przy urzędzie regencyjnym w Bydgoszczy, przeciwstawiając się wywozowi polskiego mienia do Niemiec. 19 stycznia 1920 r. reprezentował władze polskie w akcie powrotu Bydgoszczy do Polski. Jego podpis widnieje pod polsko-niemieckim protokołem przejęcia Bydgoszczy z rąk niemieckich. Również w imieniu Naczelnej Rady Ludowej wręczył komisarzowi polskiemu J. Maciaszkowi nominację na komisarycznego prezydenta Bydgoszczy.
4 sierpnia 1920 r. został mianowany radnym tymczasowej Rady Miejskiej, jednak w niej nie uczestniczył. W kolejnych latach, będąc niezupełnie zdrowym, nie angażował się w politykę, za to aktywnie uczestniczył w organizacjach społecznych. W 1921 r. objął stanowisko pierwszego prezesa Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Bydgoszczy; w 1923 r. został członkiem Towarzystwa Miłośników Miasta Bydgoszczy, a dwa lata później prezesem. Był także członkiem Bractwa Strzeleckiego i Bydgoskiego Towarzystwa Wioślarskiego.
Główną uwagę skupił na pracy adwokackiej i gospodarce. Odegrał istotną rolę w organizacji polskiego przemysłu i handlu w Bydgoszczy. W październiku 1920 r. został komisarzem Izby Przemysłowo-Handlowej w Bydgoszczy. W latach 1920–1925 zasiadał w radach nadzorczych kilku towarzystw i spółek, a także pełnił funkcję prezesa rady nadzorczej przedsiębiorstw: Karbid Wielkopolski w Smukale koło Bydgoszczy oraz Kopalni i Przetwórstwa Gipsu Tow. Akc. w Wapnie.
Zmarł 25 listopada 1925 r. w Bydgoszczy na udar serca. Został pochowany na cmentarzu Nowofarnym. We nekrologach pisano o nim jako „jednym z najbardziej zasłużonych obywateli miasta Bydgoszczy i Ziemi Nadnoteckiej”.
Melchior Wierzbicki był żonaty z Janiną z Szalińskich. Miał synów: Janusza i Antoniego. Janusz poległ w powstaniu wielkopolskim pod Zbąszyniem 8 stycznia 1919 r., prawdopodobnie jako pierwszy powstaniec z Bydgoszczy.
Ordery i odznaczenia: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski - 2 maja 1923, za zasługi dla RP na polu pracy obywatelskiej.
Upamiętnienie: Jego imię nosi jedna z ulic na Starym Mieście w Bydgoszczy.