Ludwik Ćwikliński
Biografia
Urodzony w Gnieźnie 17 lipca 1853 roku Ludwik Ćwikliński był polskim filologiem klasycznym. Był synem organisty kościelnego Wojciecha i Cecylii z Buszkiewiczów. Po ukończeniu Królewskiego Gimnazjum w Gnieźnie (matura w 1870 r.) studiował filologię klasyczną, historię starożytną i slawistykę na Uniwersytecie Wrocławskim (1870–1871) oraz filologię klasyczną, historię starożytną i historię filozofii na Uniwersytecie berlińskim (1871–1873).
W Berlinie jednym z jego wykładowców był Theodor Mommsen. W 1873 obronił doktorat na uniwersytecie berlińskim na podstawie pracy Quaestiones de tempore, quo Thucydides priorem historiae suae partem composuit. Po tym pracował jako nauczyciel historii i języków starożytnych w gimnazjum w Berlinie (do 1875). W 1876 został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Lwowskiego; wykładał filologię klasyczną, archeologię i historię starożytną; kierował II Katedrą Filologii Klasycznej.
W 1879 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego, dwukrotnie pełnił funkcję dziekana Wydziału Filozoficznego (1883/1884, 1891), był prorektorem (1894/1895) i rektorem (1893/1894) Uniwersytetu Lwowskiego. W latach 1876–1902 kierował Komisją Egzaminacyjną dla kandydatów na nauczycieli szkół średnich, a 1879–1902 był konserwatorem zabytków przedhistorycznych w Urzędzie Konserwatorskim we Lwowie.
Pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Kursów Akademickich dla kobiet (1896–1899). Wsparł kandydaturę Tadeusza Wojciechowskiego na stanowisko kierownika Katedry Historii Polski na Uniwersytecie Lwowskim (1881); redagował czasopismo Eos (1894–1901).
W latach 1899–1902 sprawował mandat posła do parlamentu austriackiego. W 1902 przeniósł się do Wiednia, gdzie prowadził prace naukowe w Instytucie Archeologicznym. Był także kierownikiem Sekcji Szkół Wyższych w Ministerstwie Oświaty Austrii, a w latach 1917–1918 pełnił funkcję ministra oświaty i wyznań religijnych. Po powrocie do kraju (1919) osiadł w Poznaniu. W 1928 został profesorem honorowym Uniwersytetu Poznańskiego, a doktoraty honoris causa otrzymał od uniwersytetów we Lwowie, Poznaniu oraz Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
W trakcie swojej kariery był członkiem wielu organizacji naukowych, m.in. korespondentem AU, członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Towarzystwa Filologicznego i Instytutu Archeologicznego w Wiedniu, Czeskiej Akademii Umiejętności oraz Towarzystwa Filozoficznego w Wiedniu. Po wybuchu II wojny światowej był więziony w obozie koncentracyjnym, a następnie przebywał w szpitalu sióstr Elżbietanek w Poznaniu i w krakowskim klasztorze ojców kapucynów, zamienionym na szpital-schronisko dla starców. Zmarł w Krakowie i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim.
W swoich badaniach zajmował się historiografią i poezją grecką, archeologicznymi odkryciami oraz literaturą polsko-łacińską. Przeanalizował Tukidydesa i wskazał fragmenty niepowiązane z całością dzieła, opisał przekłady Homera oraz przygotował pierwsze kompletne wydanie dzieł Clemensa Janickiego (1930).