Krystyna Maria Przewoźna-Armon

historyk i archeolog
23.05.1928 16.11.2013 Gniezno

Biografia

Krystyna Maria Przewoźna-Armon (ur. 23 maja 1928 w Gnieźnie, zm. 16 listopada 2013 w Toruniu) była polską historyk i archeolog, specjalizującą się w prahistorii, epoce żelaza i osadnictwie.

Podczas II wojny światowej spędziła dzieciństwo i młodość w Poznaniu; pracowała jako pomoc domowa w niemieckiej rodzinie (1941–1942), a następnie jako robotnicza w zakładach Telefunken.

W 1949 roku ukończyła Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcące w Gnieźnie, a w 1953 roku studia na Uniwersytecie Poznańskim. Wśród jej wykładowców byli Witold Hensel, Jan Czekanowski, Józef Kostrzewski i Eugeniusz Frankowski. Jeszcze przed ukończeniem studiów pracowała w Muzeum Archeologicznym w Poznaniu oraz w Kierownictwie Badań nad Początkami Państwa Polskiego, prowadząc wykopaliska na poznańskich stanowiskach archeologicznych.

W latach 1954–1968 pracowała w Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN. W 1962 roku uzyskała stopień doktora na podstawie rozprawy Osadnictwo ludności kultury grobów jamowych na Pomorzu Wschodnim, której promotorem był Witold Hensel.

W 1969 roku przeniosła się do Torunia, objęła stanowisko adiunkta w Katedrze Archeologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, a w 1971 na podstawie rozprawy Struktura i rozwój zasiedlenia południowo-wschodniej strefy nadbałtyckiej u schyłku starożytności uzyskała stopień doktora habilitowanego. Pracowała także w Katedrze Archeologii Uniwersytetu Łódzkiego (1975–1976).

W latach 1980–1981 była zastępcą dyrektora, a od 1981 do 1984 roku dyrektorem Instytutu Archeologii i Etnografii UMK. W latach 1984–1985 pełniła funkcję prodziekana Wydziału Humanistycznego. Od 1985 roku kierowała Zakładem Prahistorii. W 1991 roku objęła stanowisko profesora nadzwyczajnego. W 1998 roku przeszła na emeryturę.

Wybrane publikacje obejmują m.in. Osada z okresu „rzymskiego” w Poznaniu, Struktura i rozwój zasiedlenia południowo-wschodniej strefy nadbałtyckiej u schyłku starożytności oraz interpretacje archeologiczne i etnologiczne koncepcje kultury.

Była autorką i współautorką prac naukowych oraz redaktorką tomu poświęconego archiwalnym biografiom pracowników UMK.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Ukończenie studiów na Uniwersytecie Poznańskim (1953)
Doktorat w Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN (1962), pod kierunkiem Witolda Hensela
Habilitacja (1971) na UMK
Pełnienie funkcji dyrektora Instytutu Archeologii i Etnografii UMK (1981–1984)
Objęcie stanowiska profesora nadzwyczajnego (1991)

Ciekawostki

W czasie II wojny światowej mieszkała w Poznaniu i pracowała jako pomoc domowa, a następnie robotnicza w Telefunken.
W okresie 1981–1984 była dyrektorem Instytutu Archeologii i Etnografii UMK, a od 1985 r. kierowała Zakładem Prahistorii.

Udostępnij