Ireneusz Gwidon Kamiński
Biografia
Ireneusz Gwidon Kamiński urodził się 1 marca 1925 roku w Gnieźnie. Był polskim prozaikiem i poetą, związanym ze Szczecinem.
Ukończył I Liceum Ogólnokształcące w Gnieźnie i filologię polską na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. W latach 1942–1945 był w robotach przymusowych w III Rzeszy. Debiutował w 1950 roku na łamach tygodnika Wieś (Łódź) jako poeta. W latach 1949–1954 współpracował z prasą poznańską. Należał do ZMP w latach 1950–1952, od 1953 roku należał do PZPR.
Od 1954 roku mieszkał w Szczecinie, gdzie w 1956–1957 był redaktorem działu literackiego tygodnika społeczno-kulturalnego Ziemia i Morze. Pod redakcją I. G. Kamińskiego ukazał się Almanach Szczecin Literacki (1958). Był prezesem szczecińskiego oddziału Związku Literatów Polskich w latach 1958–1963, 1967–1970, 1980–1983. W latach 1971–1985 był zastępcą redaktora naczelnego kwartalnika Vinieta.
Pochowany w kwaterze zasłużonych na cmentarzu Centralnym w Szczecinie. Był odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Najważniejsze nagrody: 1958 Nagroda miasta Szczecina; 1961 nagroda Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie za działalność literacką i społeczną; 1968 nagroda Wojewódzkiej Rady Narodowej.
Wybrana bibliografia obejmuje m.in. Węgierska opowieść (1954), Czerwony sokół (1957), Mściciel przypływa z Rugii (1958), Czas słońca (1960), Białe wrony (1963), Anastazja, czyli opowieści garbusa (1969), Paszcza smoka (1970), Krystyna i rapier (1971), Odro, rzeko pogańska (1975), Święty ateusz (1988), Kontredans (1988), Retrospekcja (1990), Diabelska ballada (1992), Dziesiąta planeta (1995).