Henryk Grotowski
Biografia
Henryk Grotowski urodził się 9 marca 1949 w Gnieźnie i pochodzi z rodziny związanej z hokejem na trawie. Jego ojciec Marian był trenerem, a bracia Ryszard i Piotr reprezentowali Polskę; syn Rafał stał się olimpijczykiem.
Ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w Gnieźnie (1967), uzyskując zawód ślusarza-mechanika. Do 1975 trenował w Stelli Gniezno pod kierunkiem ojca Mariana, zdobywając tytuł mistrza Polski w 1974. Później bronił barw Lecha Poznań i z tym klubem świętował mistrzostwa Polski w 1977 i 1978. W 1978 powrócił do Stelli Gniezno, gdzie pełnił funkcję instruktora.
W reprezentacji Polski wystąpił 89 razy w latach 1968–1976, zdobywając 53 bramki. Brał udział w pierwszym starcie Polski w finałach mistrzostw świata (1975), dwukrotnie w finałach mistrzostw Europy (1970, 1974) oraz w igrzyskach olimpijskich w Monachium (1972), gdzie drużyna zajęła 11. miejsce; Grotowski strzelił 6 bramek w turnieju.
Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako trener, m.in. w Polskim Związku Hokeja na Trawie, opiekował się kadrą juniorów młodszych. Otrzymał tytuł Mistrza Sportu i działał na rzecz hokeja młodzieżowego w Polsce, jako organizator imprez.
Zmarł 11 kwietnia 2019 po ciężkiej chorobie.