Bożena Osmólska-Piskorska
Biografia
Urodziła się 25 stycznia 1911 r. w Gnieźnie. Była uczennicą żeńskiego gimnazjum humanistycznego im. Królowej Jadwigi w Poznaniu. Studiowała filologię polską, którą ukończyła w 1936 roku uzyskując dodatkowo srebrny medal.
W okresie 1936–1939 pracowała jako asystentka na Uniwersytecie Poznańskim w Katedrze Literatur Polskiej, jednocześnie ucząc języka polskiego w Prywatnym Gimnazjum Żeńskim im. Juliusza Słowackiego w Poznaniu.
Po wybuchu wojny pracowała jako pomoc domowa, dołączając za pośrednictwem organizacji Ojczyzna udzielającej pomocy finansowej oraz dostarczającej żywność Polakom w dzielnicach Jeżyce i Łazarz w Poznaniu. Zaangażowała się też w konspiracyjną służbę zdrowia organizując dla potrzebujących leki oraz szczepienia przeciw tyfusowe. Jednocześnie od jesieni 1939 roku rozpoczęła tańce nauczanie. W 1940 wraz z Ireną Tarnowską zorganizowały je w Wielkopolsce (zbierając zespół i tworząc program pracy). Pełniła funkcję kierowniczki Wydziału Oświatowego tajnej organizacji Ojczyzna. Brała udział w rozszerzeniu akcji tajnego nauczania na miasta Wielkopolski takie jak Środa, Leszno, Rawicz, Krotoszyn, Inowrocław. Prowadziła tajne nauczanie przez całą okupację niemiecką.
W 1945 roku otrzymała nominację na starszego asystenta w Katedrze Historii Literatury Polskiej Uniwersytetu Poznańskiego, gdzie w roku 1947 uzyskała stopień doktora. Następnie związała się z Uniwersytetem Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie w roku 1962 uzyskała habilitację na podstawie rozprawy Powstanie styczniowe w twórczości Józefa Ignacego Kraszewskiego. Przeszła na emeryturę w roku 1981. Za działalność naukową i dydaktyczną otrzymała wiele odznaczeń, m.in. Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, a za udział w tajnym nauczaniu Złotą Odznakę Związku Nauczycielstwa Polskiego. Zmarła 5 grudnia 2000 roku w Toruniu, została pochowana na cmentarzu św. Jerzego.