Bolesław Piotr Kasprowicz

Bolesław Piotr Kasprowicz urodził się 2 grudnia 1895 roku w Gnieźnie. Był synem Bolesława Michała Kasprowiczai Ewy z domu Rudlickiej. W dzieciństwie uczęszczał do szkoły podstawowej w Gnieźnie, a w 1904 roku rozpoczął naukę w Królewskim Gimnazjum w Gnieźnie. Z uwagi na to, jak wspomina w swojej książce Byłem juniorem, prowadził żywot beztroski, został oddany pod opiekę ks. Damsa. Pobierał także naukę w Rawiczu w tzw. szkole obywatelskiej, z językiem francuskim.

W 1906 r. rozpoczął dalszą edukację w Pedagogium, a od 1910 do 1912 r. kontynuował naukę w Szkołach Miejskich w Bydgoszczy, gdzie przejawiał skłonności integrujące społeczne. W 1911 r., jako uczeń szóstej klasy, włączył się do pracy w tajnym Towarzystwie Tomasza Zana. W 1912 r. wrócił do Gniezna, by rozpocząć praktykę w firmie ojca. Wyjeżdżał do Londynu, Antwerpii i Berlina, gdzie słuchał wykładów z literatury polskiej, a następnie podjął decyzję o studiach ekonomicznych. Wybuch I wojny światowej zmusił go do opuszczenia Gniezna; po zwolnieniu ze służby niemieckiej udał się na kilka sanatoriów, przygotowując się do matury. W latach 1916–1918 studiował w Wyższej Szkole Handlowej w Berlinie oraz zaangażował się w pracę społeczno-narodową w Berlinie.

Po studiach Kasprowicz wrócił do Gniezna i podjął pracę w firmie ojca. Angażował się w działalność gnieźnieńskiego Sokoła oraz brał udział w wydarzeniach związanych z niepodległością Wielkopolski. W Poznaniu 27 grudnia 1918 r. był naocznym świadkiem wybuchu powstania wielkopolskiego. W 1919 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie Poznańskim w kierunku ekonomicznym Wydziału Prawno-Ekonomicznego, a po egzaminach kontynuował studia doktoranckie. W maju 1922 r. uzyskał stopień doktora za pracę Przemysł spirytusowy b. dzielnicy pruskiej w okresie etatyzmu.

Po ukończeniu studiów zaangażował się w kierowanie rodzinną firmą. Poślubił Izabellę von Poeppinghausen i podjął pracę w Warszawie, gdzie był prokurentem w Zachodnio-Polskim Zjednoczeniu Spirytusowym Zachospi, organizując zakupy i transport dla spółki w Turcji oraz prowadząc eksport w Gdańsku.

W 1930 r. Kasprowicz trafił do Gdańska, gdzie nawiązał współpracę z Czesławem Pechedą, dyrektorem departamentu w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. W grudniu 1930 r. objął stanowisko dyrektora tworzącej się instytucji Rady Interesantów Portu w Gdyni i jednocześnie został wykładowcą Instytutu Handlu Morskiego i Techniki Portowej w Gdyni. Rozpoczął działalność publicystyczną w zakresie gospodarki morskiej i zabiegał o powołanie na Wybrzeżu specjalistycznej wyższej uczelni ekonomicznej. Był również radnym Gdyni.

Wrzesień 1939 r. zmusił Kasprowicza do opuszczenia Wybrzeża. Po wielu perypetiach trafił do Warszawy, gdzie utrzymywał kontakty z akademickimi nauczycielami i prowadził działalność naukową w instytutach podziemnych. Po zakończeniu wojny kontynuował pracę naukową, organizował zajęcia na tajnych uniwersytetach oraz brał udział w tworzeniu Wyższej Szkoły Handlowej w Gdyni, którą w 1946 r. przekształcono w Wyższą Szkołę Ekonomiczną, a w 1952 r. w państwową uczelnię o nazwie Wyższa Szkoła Ekonomiczna. W latach 1962–1965 pełnił funkcję rektora sopockiej uczelni, a w 1963 r. uzyskał tytuł profesora zwyczajnego.

Kasprowicz aktywnie działał na arenie naukowej i organizacyjnej, był inicjatorem oddziału morskiego Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, przewodniczył Radzie Naukowej Ośrodka Badań Ekonomiki Transportu w Warszawie oraz był członkiem wielu rad naukowych i instytutów. W 1977 r. otrzymał nagrodę Prezydenta Miasta Gdyni za działalność w Polskim Towarzystwie Nautologicznym. Zmarł 9 grudnia 1982 r. i został pochowany 13 grudnia 1982 r. na cmentarzu katolickim w Sopocie.