Alfons Flinik
Biografia
Alfons Flinik urodził się 16 listopada 1926 r. w Gnieźnie i zmarł 9 lutego 2003 r. w tym mieście. Był polskim hokeistą na trawie, olimpijczykiem, trenerem i działaczem sportowym.
Karierę klubową związał ze Stellą Gniezno (występującą również pod nazwami Spójnia i Sparta). Zdobył czternaście tytułów mistrza Polski w latach 1947–1953, 1956–1959, 1961–1962 i 1964. Grał na lewym skrzydle, a także w ataku.
W reprezentacji Polski wystąpił w latach 1949–1960 w 43 oficjalnych meczach, strzelił 6 bramek. Zadebiutował 4 września 1949 r. w Pradze w meczu z Czechosłowacją. W 1952 r. zagrał we wszystkich meczach turnieju olimpijskiego w Helsinkach (6. miejsce). Drugi start olimpijski – w Rzymie w 1960 r. (12. miejsce) – był zarazem jego pożegnaniem z zespołem narodowym. 2 sierpnia 1952 r. wziął udział w meczu Europa-Indie w Amsterdamie.
Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako trener. Był również działaczem sportowym, zarówno w swojej dyscyplinie, jak i środowisku olimpijczyków. Zorganizował i kierował Gnieźnieńskim Klubem Olimpijczyka, był wiceprezesem Sparty Gniezno.
Pochowany na Cmentarzu św. Krzyża w Gnieźnie. Hokeistami (i olimpijczykami) byli również jego dwaj młodsi bracia Henryk i Jan. Żonaty, z żoną Urszulą z domu Hetman, ma dwie córki: Anna i Jolanta. Hokej uprawiała także jego wnuczka Marta Kiełpińska.
Odznaczenia i upamiętnienie: jako pierwszy hokeista otrzymał tytuł 'Mistrz sportu' (1952), potem tytuł 'Zasłużony mistrz sportu', srebrny i brązowy Medal 'Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe', Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. 17 czerwca 2003 uchwałą Rady Miasta Gniezna nadano stadionowi hokeja na trawie przy ul. Paczkowskiego imię Alfonsa Flinika.